A “revolución en marcha”, para saír do neoliberalismo e vivir nun mundo humanizado, non se pode abordar só desde o factor “participante” na loita dos parlamentos

FRANCISCO CARBALLO CARBALLO

Desde as eleccións de marzo sinto unha corrente de malestar no ambiente: a prórroga de motíns nas prazas e as súas manifestación-v.g. as do 19/X-, a caída do estado de benestar, o desánimo da xente do común. Son sinais dun «advento»?

Recollo na memoria algunhas mostras. Dicíame un analista social:-asistín á cea celebrada polo éxito electoral do PP-; máis de 300; todos de máis de 70 anos. Moi arrogantes e moi satisfeitos de voltar ao de sempre, á «longa noite de pedra». Saben que viven de sombras e queren liberarse do medo; renuncian á esperanza.

Dialogaba -á cámara lenta- cun candidato de esquerda. El pensaba: fixemos alianza co PSOE porque é sedicente de esquerdas. E víamos que só lle queda de esquerda o xesto social permisivo; toda a súa proposta económica e cultural é neoliberal. Podíamos superar eses pactos? Pareceunos imposíbel porque a realidade da «Transición» conlevaba e conleva unha carga «tardofranquista» de violencia, clientelismo e clasismo que a democracia formal non pode rachar. A situación social é asfixiante, dun españolismo frenético, dunha mentalidade escurantista. É fácil criticar a nosa traxectoria na «Transición». Mais quen foi capaz de intentar outra agás a da violencia contra a violencia? Agora afloran novos xermolos de denuncia do «reformismo» da Transición. Son botón de mostra a compartir e a darnos azos para unha praxe política propia, sen ataduras..

Penso que a perspectiva de cambio esixe superar os métodos pasados do «socialismo real»e das experiencia revolucionarias do século XIX, en concreto a de París de 1871. Que quere creatividade e combinar a participación política da democracia formal coas experiencias locais de base. Non rende avances a práctica óptima de xestións gubernamentais se non vai unida á praxe económica, cultural, lingüística de experimentacións alleas ao sistema neoliberal. Así a democracia formal non serve para a adquisición dos dereitos da xente do común; esta segue a ser moída polo poder e explotada á diario.

Entre esa praxe «revolucionaria», que non violenta, conto coa utilización coordenada de medios de comunicación. No facebook e semellantes, na prensa, radio, Tv etc. O control dos mass media que ten capacidade de configurar unha sociedade ao teor do sector dominante, non é contradito con artigos neses mesmos medios. Iso é só remendar para que se calme a crítica e non advirta a imposición diaria da ideoloxía dominante que é antipopular, antigalega, antisocial.

Unha entidade social con vontade de saír do sistema, vía non violenta, precisa instrumentar axentes de coordinación das variedades na loita: a política -estritamente falando- de conquista do poder, a cultural de dinamización da mentalidade, a laboral de reivindicación salarial e ambiental. Pensar que un «ente político» pode cargar con tal cometido global sen multiplicar as súas ramificacións dactilares, é someter aos dirixentes político a un empeño imposíbel. A «revolución en marcha», para saír do neoliberalismo e vivir nun mundo humanizado, non se pode abordar só desde o factor «participante» na loita dos parlamentos. Esixe unha más ampla visión da realidade a teren en conta. Realidades a crearen e manteren nos centros da legalidade e nas marxes : «Todo mortal é coma unha herba, e toda a súa beleza coma a flor dunha herba; secou a herba e caeu a flor»(lPe, 1,24); o vento que brúe, leva a flor para frutificar. A flor é o «adventus».

Artigo de Pilar García Negro no Xornal de Galicia do 15 de Xuño do 2011

Tal día coma hoxe, 15 de Xuño, de hai 34 anos, celebráronse as primeiras eleicións do actual rexime. Corría, pois, o ano 1977 e foran precedidas do referendo sobre a reforma, celebrado o ano anterior. Teño gravado o mitin que, no Pavillón dos Deportes de Lugo, oferecera o Bloque Nacional-Popular Galego, que así se chamaba a agrupación eleitoral da Asemblea Nacional-Popular Galega e mais a Unión do Povo Galego, obrigadas a apresentárense co aval de eleitores, pois non foran legalizadas aínda como organizacións políticas.

Recordo vivamente o entusiasmo de todas e de todos os asistentes, incluída a miña afillada, nena de tres anos, que non perdía detalle de todo canto ocorría. O que máis lle chamou a atención foi a seriedade con que todos cantámos, postos en pé, a “canción galega”, como ela a chamaba, isto é, o himno, e como, de visita na Coruña, con non menor seriedade, que rivalizaba coas risadas das amizades, “obrigaba” a cantalo con toda a circunspección e até onde a súa memoria infantil o recordaba.

É o caso que, na campaña eleitoral, sendo “democracia” unha das palabras máis repetidas por toda a parte, ela perguntoulle a meu pai que significaba. Non sei el o que lle explicaría, mais o conto é que, na xornada de reflexión, tendo chovido en abundancia, apareceron as rúas cheas de propaganda estercada polo chan, da sobrante que fora xa botada ao chou. Ante este tapiz de papel, a pequena, dándose de sabida, exclamou: “¡Mira, papá, canta democracia mollada!”.

Esa “democracia mollada” é a democracia formal –todo atado e ben atado desde o rexime anterior– que, contrapóndoa á democracia real –moito máis ampla e profunda do que o dereito de sufraxio–, o nacionalismo galego xa denunciaba desde aquel seu (re)nacemento contemporáneo.

Non deixa de me chamar a atención, por isto, que, na análise do movemento dos indignados e de todas as razóns que os asisten, se faga tábula rasa de todas as organizacións políticas e non se disteren aquela ou aquelas que levan toda a vida indignándose no e contra o statu quo político derivado do rexime xestado no tardofranquismo e consolidado no actual. A título de exemplo: Constitución española; Estatuto de Autonomía; política lingüística; Loapa; Logse; ingreso e dependencia da Comunidade Económica Europea; OTAN; bases militares norteamericanas; nucleares; sucesivas lexislacións laborais desreguladoras de dereitos… e un longo etcétera.

¿Que estudaron, logo, as nais e os pais dos indignados actuais para acreditaren incauta ou inxenuamente nas bondades dun sistema que xa daquela tiña contestación? ¿De que forma mítica e supersticiosa –axuda mediática incluída– se foi tecendo a historia? ¿Ou é acaso alguén pensa que o que estamos a viver hoxe é unha casualidade caída do ceo, un problema só de políticos ineptos? ¿Non é máis ben a consecuencia dispara(ta)da do xogo depredador do sistema mesmo? Con toda a razón, os concentrados en prazas varias porfiaron en pontualizaren que non eran suxeitos do “botellón” nen ociosos enredantes.

O mesmo deberan aplicar –así llelo suxiro– aos “políticos” ou sindicatos. Nen todos os mozos e mozas son iguais (a proba é a decisión de espeliren a pasividade dos que así o decidiron) nen todas as organizacións políticas se poden laminar por inválidas e ao servizo do iguais obxectivos. Se se detiveren a unha mínima análise, despegada, desde logo, dos meios de (in)comunicación maioritarios, observarán como, mesmo, entre nós, galegas e galegos, existen a tese e a antítese e como isto se traduce en prácticas políticas absolutamente distintas e contrarias.

Cando se fai, como eu estou a facer, unha posta en valor do pensamento galego e ­dunha praxe política xurdida na nación galega e ao seu servizo, sempre hai quen a confunda cun exercicio de autocompracencia inmóbil. Nada máis lonxe. É, simplesmente, un exercicio de mínima autoestima colectiva necesaria e de recordación histórica, que non remedia o presente, mais é indispensábel para o explicar.

É, nen máis nen menos, o relativismo conmovedor que o lexicógrafo Don Eladio Rodríguez González aplica á connotación de “laberco”: “Aplícase a los aldeanos a quienes algunos llaman labercos para zaherirlos. Los hay estólidos, taimados y bellacos; pero también los hay perspicaces, listos y agudos en sumo grado”. Exactamente. Tal cal o podemos verificar nas corporacións municipais recén constituídas. Un pouco de todo…

Insatisfacción sen desánimo Por Duarte Correa Piñeiro

O nacionalismo galego, nas actuais circunstancias, tiña como obxectivo conseguir nas eleccións municipais o mesmo número de votos que nas últimas eleccións autonómicas, conscientes de que estas marcaban sempre a cota máxima -así acontece nas series dos últimos 20 anos- só coa excepción das municipais de 2007 (co BNG no goberno galego desde 2005). Asemade, perseguía manter as actuais alcaldías e aumentalas. O resultado aproximouse nun caso: 261.513 votos fronte a 270.712 nas autonómicas de 2009. No outro, podemos dicir que se cumpriron as expectativas (o BNG pasou de 8 a 11 maiorías absolutas e de 9 a 12 relativas e atópase, neste momento, en disposición de ter a alcaldía en 30 concellos de todo o país). Onde está pois a carencia que impide considerar os resultados como aceptábeis, tendo que catalogalos de insuficientes e, mesmo, de preocupantes? Todos sabemos que para facer unha avaliación, hai que explicar con fundamento e coherencia a mesma. O fundamento e a coherencia comeza por comprobar se existen determinantes explicativas que actúan como causas coherentes e contrastábeis coa realidade. A continuación imos enumerar algunhas delas porque obxectivamente explican, malia non nos xustifiquen, algunhas carencias políticas, que derivan en resultados electorais, que temos que enfrontar.

En primeiro lugar, o nacionalismo só e capaz de superar a tensión bipartita PP-PSOE en cidades ou vilas onde a iniciativa política, a xestión, a capacidade organizativa e social, e a presenza pública nos coloca como polo desa tensión. Así acontece en Pontevedra, Carballo, Bueu, Allariz, Ribadeo, San Sadurniño, Moaña, Tomiño, Teo, Zas, etc. En segundo lugar, os gobernos bipartitos co alcalde do PSOE, sendo o nacionalismo minoría, por regra xeral, mesmo facendo boa xestión, non digamos se é errática, acaban provocando unha mingua da nosa representación institucional, a non ser que exista unha capacidade organizativa e de incidencia social, que só se dá en concellos pequenos e medianos, onde o resultado pode inclinarse ao noso favor. En terceiro lugar, as alianzas co PSOE, malia poderen ser en moitos casos inevitábeis para non favorecer gobernos do PP, teñen na actual situación, un problema de contaminación por mor das políticas antisociais do Goberno español, por moito que o nacionalismo galego estea nas súas antípodas, cunha posición frontal ás mesmas. En todo caso, a confusión social leva á consideración, inducida polo PP, de que votar BNG é o mesmo que votar PSOE. En cuarto lugar, no caso das cidades, facendo a salvedade a todos os efectos de Pontevedra, aos factores devanditos hai que engadir outros de carácter local, específicos en cada unha delas, que coadxuvaron a que o retroceso fose evidente: incapacidade para superar a división á hora de constituír candidaturas, algúns comportamentos equívocos, excesiva acomodación e falta de perfil en relación co socio durante o mandato, prioridade do traballo institucional sen correlato orgánico e social necesario, incapacidade para lograr que a sociedade se decatase e valorase as iniciativas e o papel, mesmo na oposición. Naturalmente, a baixada electoral nas cidades (en Vigo, A Coruña, Ourense, Lugo e Santiago a suma total foi de 32.269 votos) foi fundamentalmente a que lastrou os resultados.

Atención especial merece o problema de determinados ámbitos rurais, sobre todo nas provincias de Lugo e Ourense. Polo retroceso demográfico, polo avellentamento da poboación, pola pavorosa falta de traballo, e xa que logo, de poboación nova, cada vez é máis difícil erguer listas electorais e contar con organizacións locais vivas. A esta dificultade hai que sumar as presións desde as institucións locais e desde o caciquismo, particularmente do PP, intimidando ás persoas que se prestan a colaborar co nacionalismo. Esta debilidade explica o retroceso en moitos concellos rurais, que se agravou ademais especialmente na provincia de Ourense, coa perda da Xunta.

Este mapa electoral ofrece como se ve luces e sombras. Na provincia de Pontevedra os resultados en votos son maiores: (G2009: 95.827 e L2011: 97.621) e hai 3 concelleiros máis, pasándose do 17,21% ao 18,99%. Na provincia da Coruña o resultado en votos é lixeiramente inferior ao das autonómicas pero porcentualmente sóbese, pasando do 16,04% ao 16,90%. Na provincia de Lugo baixase do 14,83% ao 14,36% e no de Ourense do 16,13% ao 14,53%. Como se ve, o peso do retroceso urbano e do rural máis en declive, son os factores determinantes de non termos acadado o obxectivo. Aínda así o BNG logra ascender notoriamente en 80 concellos; apenas hai modificacións en 45 e baixa en 190.

O nacionalismo galego está actuando inevitabelmente nunha sociedade en grave crise económica e ideolóxica, cun desprestixio xeralizado da política e unha frustración individual na xente moza que, afortunadamente, parece comezar a buscar formas de protesta social colectiva. É o noso reto lograr que esta frustración se canalice nunha auténtica oposición á globalización económica, política e cultural, da que o deseño e a política da Unión Europea é a concreción máis palpábel. O noso reto é atraer esta protesta social e colectiva á causa nacionalista. Todo o que haxa que rectificar para mellorar tamén os resultados electorais debémolo facer, comezando por consolidar a unidade do BNG, unha das ferramentas necesarias, para unha boa relación coa sociedade e a eficacia na defensa dunha liña política que ten como norte a existencia do pobo galego con vontade política, os intereses das clases populares do país e a opción a prol dun marco internacional fundamentado na igualdade dos pobos, no pacifismo e no antimilitarismo, isto é, no antiimperialismo. Estamos preocupados e insatisfeitos, mais temos un instrumento orgánico e institucional e unha base social con gran potencialidade e capacidade, como se ten demostrado con todas as mobilizacións populares ocorridas estes dous últimos anos no país.

Marín, 19 de marzo de 2011

Con respecto ás acusacións recentes do señor Xan Montenegro contra o BNG relativas á sede do BNG en Marín, queremos sinalar o seguinte:

1.- O expediente de reposición da legalidade urbanística dirixido agora contra o BNG, correspóndese a obras levadas a cabo no ano 1994, cando o señor Xan Montenegro figuraba como dono da Casa da Veiguiña. Nese ano o señor Montenegro solicitou, ao seu nome, licenza para “Proxecto de execución de adaptación de dous locais do interior dunha edificación existente de dúas alturas na Praza da Veiguiña”, con proxecto visado no COAG con data 31/5/1994. Polo tanto é o responsábel da execución das obras.
2.- Dende o ano 1999, despois do conflito vivido no seno do BNG, o señor Xan Montenegro aseguraba que el era o dono da casa. De feito el mesmo e o resto do chamado “Colectivo Veiguiña”, negáronse a deixar a sede ao BNG, feito que provocou que o BNG recorrese á xustiza.
3.- No ano 2002 a xustiza falla a favor do BNG pero Xan Montenegro e os membros do Colectivo Veiguiña recorren a sentenza e seguen ocupando a casa.
4.- Segundo consta nos expedientes xudiciais o señor Montenegro no ano 2003, acredita a través dunha factura asinada por el mesmo, que realiza obras na casa consistentes en limpeza de tellado, cambio de tellas, reparación de canalóns e pintado, por importe de 2000 €. Non consta licenza municipal de ningún tipo para levar a cabo estas obras, realizadas a nome deste señor.
5.- En decembro de 2004 o xulgado de primeira instancia de Marín, dita sentenza pola cal lle obriga ao señor Montenegro a entregar a Casa da Veiguiña ao BNG.
6.- En febreiro de 2005 este señor solicita do Concello “certificación de que as obras realizadas, cando el era dono, axústanse á documentación presentada ao seu nome e a lexislación urbanística vixente”. Esta solicitude provoca que os técnicos municipais xiren visita de comprobación á Casa da Veiguiña o 8 de xuño de 2005. Nestes momentos o señor Montenegro seguía ocupando a vivenda e mantendo que el era propietario, a pesar da sentenza.
6.- En maio de 2005, o xulgado comunícalle ao señor Montenegro que ten que abandonar a vivenda. Na data indicada polo xuíz para que o BNG tomase posesión da Casa, o presidente da Asociación Tenlo, que naquelas datas usaba o baixo da Casa, avisa á responsabeis do BNG xa que alguén entrara na Casa e desfixeran os baños, intentaran mover a chimenea, romperan as portas, arrincaran a instalación eléctrica e da auga, romperan o falso teito, se levaran o contador da auga entre outras desfeitas que deixaron a Casa inhabitábel. Esta desfeita consta nas dilixencias da Policía Nacional e na denuncia presentada no Xulgado de Marín. O BNG non puido tomar posesión da Casa e seguiu en mans do señor Montenegro até o 13 de outubro de 2005, data na cal unha Comisión Xudicial forza a porta da Casa e faille entrega do inmóbel do BNG, data tamén a partir da cal o BNG se fai responsábel da vivenda, e non antes.
7.- Polo tanto as obras sobre as cales a técnico do Concello xira inspección en xuño de 2005, fixéronse mentres o señor Montenegro e o resto do Colectivo Veiguiña estaba ocupando a Casa, xa que o BNG non pode tomar posesión da mesma ate o 13 de outubro de 2005. No propio informe da técnico municipal consta que o expediente se abre despois de comparar o proxecto presentado polo señor Montenegro no ano 1994 coas fotos tomadas pola técnico municipal en xuño de 2005. Así se comproba que se produciron cambios, que son os que levan a apertura do expediente actual por realizar obras de rehabilitación do inmóbel sen axustarse á licenza municipal concedida ao señor Montenegro en 1994. Paraxodicamente é agora o BNG quen terá que proceder a legalizar estas obras.
9.- As únicas obras que levou a cabo o BNG despois de tomar posesión da súa sede, foron as necesarias para repoñer os danos causados en maio de 2005. O local do BNG é público e todo o mundo pode comprobar que a Casa esta igual a como estivo sempre, e os periodistas son testigos por todas ás veces que asistiron a actos do BNG ou outros.
8.-Finalmente queremos indicar que o señor Montenegro e outros membros do seu Colectivo, preséntase nunha lista electoral a nome do partido MAR-IN, e a única explicación que teñen as súas declaracións e a falta de intelixencia para asumir unha sentenza xudicial firme que lle entregou a Casa da Veiguiña ao seu lexítimo dono o BNG, e que sentenza que o señor Montenegro actuou de mala fe.

Asdo: Celso Milleiro Sánchez, Responsábel Local do BNG en Marín

O ESTADO DA CASA DA VEIGUIÑA EN OUTUBRO DO 2005 CANDO SE ENTROU POR PRIMEIRA VEZ NA CASA DESPOIS DA ENTREGA DAS CHAVES TRAS A SENTENZA XUDICIAL QUE RECOÑECÍA AO BNG COMO LEXÍTIMO PROPIETARIO DO INMÓBEL.

No pasado pleno tratouse unha moción do BNG en defensa da frota pesqueira galega. O PP votou en contra da moción e a favor dunha emenda súa na que reixeitaban a presenza de Galiza no proceso negociador coa unión europea. Os de MAR-IN votaron a favor da moción do BNG e da emenda do PP, e culparon aos mariñeiros galegos de pescar ilegalmente e ser os culpabeis do esgotamento dos bancos pesqueiros. A portavoz do PP non sabía nin que xarda e cabala é o mesmo peixe e cuestiounou que se tratará unha moción sobre pesca no pleno do Concello !!.

Nementres Galiza en xeral e Marín particular van perdendo un sector ao que estivo achegado o noso concello desde tempo inmemoriábel, onde chegamos a ser un dos portos pesqueiros máis importantes do mundo e que podería ser un eixo vertebrador se non fose porque os partidos estatais o venderon para favorecer outros sectores produtivos non galegos, eis a traxedia do noso País.

Podes ollar a Moción do BNG premendo Moción Pesca

O Deputado galego Bieito Lobeira relata neste artigo este proceso de desindustrialización:

Foron moitas as mobilizacións sociais promovidas historicamente polo nacionalismo galego na defensa do elemental dereito a producir, a vivir do noso traballo con dignidade. Era o noso deber combater polo noso, contra unha estrutura xerarquizada e inxusta, que nos condenaba á esmola subsidiada e ao desmantelamento do que nos permitía xerar riqueza. Hai 25 anos, o 1 de xaneiro de 1986, producíase o ingreso formal do Estado español no que daquela se denominaba, sen eufemismos, Mercado Común Europeo, hoxe Unión Europea. Prognosticaba o BNG, coas novas regras de xogo ao servizo das grandes corporacións económicas dos estados máis fortes, un futuro difícil para os sectores produtivos básicos da nosa economía nacional. Vinte e cinco anos despois as consecuencias están á vista.

O caso da pesca é un dos mellores exemplos da incompatibilidade existente entre a política comunitaria e a nosa capacidade produtiva. Galiza era daquela a primeira potencia pesqueira da UE (hoxe xa non o é), con posibilidades teóricas, portanto, de competir con calquera, e mesmo de marcar pautas na política común de pesca. Iso non só non sucedeu, senón que, como é contrastábel, Galiza foi o país de toda a UE que perdeu máis buques pesqueiros, posibilidades de pesca e postos de traballo no mar nese espazo temporal de vinte e cinco anos. Mentres, outras frotas europeas foron medrando e, simultaneamente, multiplicáronse as importacións de produtos pesqueiros e marisqueiros no noso mercado.

É neste contexto no que se produce o último dos ataques contra a nosa frota pesqueira de altura, arrastre litoral e baixura. O Consello de Ministros de Pesca da UE, na súa última reunión (decembro de 2010) fixou os Topes Autorizados de Captura (TAC) e Cotas para as diversas especies no ano 2011. Os acordos adoptados (de non se modificaren) conducirán a unha parte moi importante da nosa frota á inviabilidade, ao amarre e ao despezamento. Milleiros de postos de traballo, no mar e en terra están en xogo.

O proceso de toma de decisión é unha mistura de traxedia e de comedia, iso si, con elevadas doses de surrealismo. Comprobémolo: Os acordos foron adoptados co voto favorábel do Goberno español, quen compartillou presenza nese foro coa Comunidade Autónoma de Estremadura, en representación de Galiza. Á marxe do insólito e incomprensíbel da marxinación do noso país no proceso negociador e de toma de decisións (Galiza, potencia pesqueira, mais sen voz, voto e veto para facer valer os seus intereses nos foros nos que se toman as decisións que nos afectan), resulta insultante que se substitúa a nosa participación pola de Estremadura, comunidade sen ningún interese pesqueiro. No ano 2009 tampouco participou Galiza: foille encomendada a presenza a Castela e León. E o ano anterior, Castela-A Mancha. Espectáculo surrealista, e ademais con consecuencias devastadoras para Galiza.

As cotas de captura de especies con maior interese para a frota pesqueira galega reciben, de xeito incomprensíbel (e por certo, acientífico, isto é, sen fundamentación técnico-biolóxica) uns recortes absolutamente brutais. É o caso, singularmente, do lirio, que experimenta unha redución do 93% a respecto do ano 2010. Tan só 824 toneladas a repartir entre os 93 buques que compoñen o que aínda fica de frota de arrastre litoral. Esta cota non só é escasa: é ridícula, e ademais inxusta. Para todos aqueles que intencionadamente nos teñen acusado aos galegos de «esgotadores dos mares», haberá que lembrar que a imensa maioría das capturas desta especie (o 97’40%) son realizadas por buques factoría dos estados europeos máis «modernos», «ecoloxistas» e «glamourosos», e logo destinados non a consumo humano (como si fan os nosos buques), senón ao seu procesamento como fariñas de peixe. Ademais, existen cotas insuficientes para a xarda, o xurelo, a pescada, o rapante, a cigala ou a rabada. E ollo! Se algún buque galego de altura ou baixura captura incidentalmente algunha destas especies, terá que devolvela morta ao mar, baixo ameaza de sanción. Iso si que é equilibrio mediambiental!

Realmente resulta difícil de entender tanta capacidade de encaixe de decisións negativas para con Galiza. O peor é a asunción natural de tanta e tan aberrante discriminación. A obediencia cega, a interiorización como positiva da calquera decisión, por negativa que sexa, que proceda de Bruxelas, son a mellor proba da humillante autoanulación que practican sen complexos o PP e o PSOE.

Non nos deixan pescar aínda habendo peixe no mar. Máis tranquilidade. A Unión Europea é comprensiva con nós, e xa decidiu enviarnos cartos. Millóns de euros xa orzamentados. Cun pequeno matiz: van orientados exclusivamente a subsidiar o despezamento de buques pesqueiros galegos. Sonche así de xenerosos e demócratas. E ademais até protexen o medio ambiente, segundo din. Que marabilla! E aínda hai quen defende a Unión Europea e se declara alegremente europeísta… Cumpre ser europailán, euroidiota e europasmón para defender esta estrutura imperial, discriminatoria e monstruosa. Neste estado de cousas, a nosa proposta pasa ineludibelmente por inverter a situación: As axudas e as esmolas, para eles. Dámosllas. Non as queremos. Que as metan onde queiran. Nós o que queremos é vivir dignamente do noso traballo.

Os veciños de Marín ven que o BNG leva adiante aquilo que promete. O Diario de Pontevedra entrevistou a Pilar Branco o pasado domingo, podes ver a entrevista premendo aquí: Entrevista Pilar Branco

Con respeto ás declaracións do PP, publicadas o día 27 de maio, sobre o centro de saúde e o folleto informativo do BNG sobre o mesmo, queremos precisar o seguinte:

As carencias da parcelas das que fala a señora Ramallo na súa nota, aparecen agora que é o PP dende a Xunta de Galiza quen ten a responsabilidade de facer un centro de saúde. No expediente público que figura no Concello, e que a señora Ramallo coñece, existe un documento asinado polo director xeral de recuros económicos do SERGAS, que con data de entrada 17/04/09, di literalmente “en relación á parcela proposta polo Concello para a implantación do novo centro de saúde, comunícolle que de acordo co plan funcional o Servizo Galego de Saúde presta a súa conformidade á referida parcela”.
Esta parcela foi obxecto dunha modificación das Normas Urbanísticas Municipais de Marín, aprobadas por todos os grupos políticos no ano 2005, para a cosntrución do centro. Esta modificación foi aprobada pola Xunta, e pubicada no BOP con data 8/10/05, donde se pode ler “El Servicio Galego de Salud tiene previsto construir un nuevo Centro de Salud en Marín, para responder mejor a las necesidades asistenciales de la población en el ámbito de la atención primaria. Para lo cual necesita la obtención de los terrenos necesarios que cumplan con los requisitos exigidos por el Servicio Galego de Salud”.
En maio de 2009, tal como figura na folla informativa do BNG, o Pleno da Corporación, aproba por unanimidade a posta a disposición destes terreos que tiñan a aprobación do SERGAS, e a señolla Ramallo afirma no debate do mesmo, que “aínda que non foi a ubicación que buscou o PP (a súa está no Sequelo e pasa un río polo medio), lle serve, porque o PP o que quere é que o Centro de Saúde se faga canto antes”.
Antes, en xaneiro de 2009, a Conselleira de Sanidade do Goberno Bipartito, asinou un protocolo en Marín, que avalaba o compromiso da Xunta para a construción deste equipamento. Aínda estamos esperando a que a Conselleira de Sanidade da Xunta do PP , despois de máis dun ano de goberno veña a Marín a interesarse polas nosas necesidades. En todo o tempo que leva o PP na Xunta a señora Ramallo estivo caladiña, e cando se lle recordou a urxencia do centro de saúde tivo o atrevemento de perdir “paciencia al pueblo de Marín”.
Pero o mellor estaba por vir: en outubro do ano pasado a Xunta presenta os orzamentos para o ano 2010. Neles aparecian as partidas necesarias para a construcción de centros de saúde en Oía, Bouzas, Gondomar , Nigrán,….menos en Marín, tal e como se documenta no folla informativa do BNG. Ante esta situación, o Equipo de Goberno Municipal aproba en pleno, co voto da señora Ramallo, unha moción para enmendar os orzamentos da Xunta e que recollesen unha partida para a construcción do Centro de Saúde de Marín. O goberno do PP na Xunta reixeitou todas as enmendas, o cal supón que este ano non hai novo centro en Marín. Polo tanto o culpábel de que Marín non teña centro de Saúde e o PP, coa señor Ramallo á cabeza.
Agora que o PP ten as responsabilidades na Xunta, todo son problemas, non hai cartos e din que a parcela non cumpre, cando o plan funcional que define as características do edificio é o mesmo que cando a Xunta dou o visto bo á parcela que esta disponible.

Todo isto son datos comprobabeis, por iso, desde que o PP está na Xunta de Galicia, a señora Ramallo non se acordou máis do Centro de Saúde de Marín, cando antes era moi urxente. Menos mal, que como di na súa nota a señora Ramallo “lo importante es que Sanidade quiere hacer el centro de salud en Marín”, o que non sabemos e cando. Mentres o BNG seguirá informando aos veciños e pelexando para que Marín teña centro de saúde, porque a “paciencia” xa se nos acabou.

O Grupo Municipal do BNG

29 de maio de 2010

En relación á nota de imprensa publicada no Faro de Vigo o venres 21 de maio en relación co Ecoparque de Cadro e asinada polo correspondente en Marín, Julio Santos Pena, queremos sinalar o seguinte:

1.- A citada nota, asinada por Julio Santos Pena, non cita en ningún momento á persoa ou persoas que tratan de levantar sospeitas sobre o proceso de licitación do parque e sobre a empresa que o xestiona.

2.- En ningún momento o asinante do artigo se puxo en contacto nin co Concelleiro de Turismo e Tenente Alcalde, a quen se ataca no artigo, nin coa empresa axudicataria para contrastar a información.

3.- En canto a primeira afirmación onde se di “esta obra y servicio fue propiciada por concejal de Turismo , Manuel Ruibal, a la empresa Xunca Xestión s.l.«, queremos sinalar:

 Á concesión da xestión do primeiro parque multiaventura de Galiza, realizouse a través dun concurso público, con todas as garantías que estabelece a lei, informes favorabeis dos técnicos municipais, e aprobado polo Pleno da Corporación. Este proceso implica elaboración de pregos administrativos e técnicos, aprobación destes pregos polos técnicos do Concello, aprobación en Pleno destes pregos por ser o órgano contratante, publicación dos pregos no BOP durante a cal non houbo alegacións. Todo este proceso administrativo dura meses.

 Unha vez pasado este trámite, iniciase un proceso de licitación por urxencia declarada polo Pleno, dado que a obra civil do parque, con todos os seus servizos, finalizou en outubro e houbo que contratar unha vixilancia privada para evitar vandalismos. Urxía polo tanto poñer a funcionar o parque canto antes.

 O proceso de licitación pasa por unha aprobación provisional en febreiro de 2010, e por unha definitiva. Entre as dúas hai quince días de prazo por se houbera alegacións, e as dúas aprobacións pasan polo Pleno. Non se presentaron alegacións.

4.- Efectivamente, Xunca Xestión foi a única empresa que se presentou ao concurso, non a causa dun proceso que foi público e ao que se lle dou a máxima publicidade posíbel (páxina web do Concello, BOP, prensa), se non probabelmente, por que non existe en Galiza ningún outro parque destas características, nin tampouco no resto do Estado Español, pois os que existen en Sevilla ou Madrid son privados e con franquicia francesa. O parque multiaventura de Cadro é o primeiro realizado por iniciativa municipal. Era polo tanto moi probábel que o concurso puidera quedar deserto por falta de empresas que se presentasen para xestionar unha iniciativa municipal, totalmente innovadora en Galiza e incluso no Estado. Por fortuna o Parque de Cadro é hoxe un referente de turismo de aventura no noso país.

5.- Noutro punto do artigo dise que a empresa cambiou o seu obxecto social para presentarse ao concurso e citase que antes se adicaba a “servicio de vela, supervisión y administrativo de medicamentos, adquisición y preparación de su alimentación, recogida y gestión de documentos, citas médicas y compañía dentro y fuera”. Esta información está extraida do documento de constitución da empresa que figura no expediente do Concello. Se se consulta pódese ler que a empresa ten como obxecto, ademais do citado, “Servicios de ocio, formación y deporte: Todo tipo de actividades socio-culturales, realización de cursos de formación en asociaciones, ayuntamientos, etc.., gestión de escuelas deportivas y actividades relacionadas con el deporte, actividades extraescolares, actividades turísticas (guías turísticos, rutas a caballo, etc..)«, noutro punto do obxecto sinalase “Servicios forestales: limpieza de fincas, cierres forestales, cuidado del jardín, gestión y tramitación de trabajos forestales, etc» . Polo tanto a información que se da é totalmente sesgada, xa que oculta o que non interesa.

6. Concluímos que, independentemente de que a empresa ampliase o seu obxecto social, no momento de presentarse ao concurso cumpría coas condicións dos pregos aprobados polos técnicos e polo pleno da Corporación, para participar nun concurso público.

Por último esiximos do seu xornal que corrixa a información e as graves acusacións que se verten no artigo citado, e que antes de publicar unha información dese tipo consulten outras fontes para contrastala.
Quedamos a súa disposición para achegarlles toda a información que necesiten.

O Grupo Municipal do BNG

Marín, 24 de maio de 2010

Perante as declaracións de María Ramallo sobre a intención do PP e da Xunta de Galiza de privatizar servizos do Centro de Saúde de Marín e a construción do devandito Centro con capital privado, o BNG declara:

O seu rexeitamento claro e contundente a este modelo de privatización da sanidade que xa está desacreditado alá onde se probou. De levar a cabo este proxecto imos ver como a calidade asistencial no Centro de Saúde vaise deteriorar de maneira alarmante.

O PP e a súa portavoz municipal minten cando din sacar este proxecto desta maneira por mor da crise económica, pois non vai ser un modelo que mellore o xa existente senon que o vai empeorar. A quen queren enganar dado que calquer modelo de privatización é máis caro?, pois as empresas levan beneficio, quen paga a diferenza? Pois está clariño os veciños e veciñas de Marín con máis impostos. Hai dados mesmo de institucións nada achegadas ao nacionalismo galego, como o Banco de España, no que afirman que a empresa privada non mellora a xestión dos servizos públicos.

O PP e María Ramallo intenta lavar a cara vendendo a Marín aos seus amiguetes para que fagan negocio a conta de todos, eis a súa estratexia, nada de crise económica e que non nos conten milongas.

O BNG aposta por un sistema público de calidade, garantindo á sociedade de Marín os principios básicos de universalidade, gratuidade e equidade no acceso ao sistema. Este proxecto de construcción é a primeira fase de deterioro da sanidade pública, seguiralle a perda de persoal sanitario e rematará coa instauración do ecopago: “pagará máis quen máis enfermo estexa”.

Por todo isto o BNG reafírmase co que presentamos esta semana no Parlamento Galego, no que sinalamos que “A saúde é un dereito inalienábel da poboación, non un negocio” e no que solicitamos un Centro de Saúde en Marín de titularidade e xestión públicas, iniciando as obras neste presenta ano do 2010, con arreglo ao Plano Funcional xa elaborado no que incúe un Ponto de Atención Continuada (PAC) e un mínimo de dotacións e servizos. En Marín, a 7 de Maio do 2010

Asdo:  Celso Milleiro Sánchez -Responsábel Local do BNG en Marín-

Imaxe do proxecto de ampliación do hospital Montecelo, a única alternativa para non privatizar ningún servizo público

“COA TÚA SAÚDE NON SE XOGA. O TEU DIÑEIRO NON SE TIRA”

O 16 de Abril a Plataforma Contra a Privatización do Hospital Único convoca á sociedade a unha manifestación de rexeitamento contra a intención do Partido Popular de privatizar os servizos sanitarios.
Asistimos a outra agresión da Xunta contra os dereitos cidadáns. Seguindo os ditames do Fondo Monetario Internacional, causantes da actual crise económica, as empresas privadas queren meter man nos servizos públicos coa axuda do PP e de Núñez Feijóo, mais xa sabemos as graves consecuencias deste tipo de feitos. Mesmo o actual candidato británico do Partido Conservador ao Goberno apoia a xestión pública do servizo sanitario despois do fracaso estrepitoso acontecido na Gran Bretaña cando Margaret Tacher nos anos 80 privatizou un servizo exemplar en Europa como era daquela o británico.
Dinnos que a Xunta non ten cartos para ampliar Montecelo, mais en 20 anos a Xunta gastará 6 veces máis do que nos costaría a ampliación.
Os veciños e veciñas de Marín e da Area Sanitaria de Pontevedra teñen que coñecer como lles vai a afectar esta política privatizadora da Xunta de Galiza:
1. Os hospitais privados teñen entre o 20 e o 30% menos médicos, enfermeiras e persoal de apoio que os públicos.
2. Segundo o Banco de España, a empresa privada non mellora a xestión dos servizos públicos.
3. Con xestión privada, o número de camas redúcese unha media dun 30%.
4. En Madrid, nengún dos 7 hospitais de capital privado se entregou en prazo. Teñen menos da metade dos médicos por cada 1000 habitantes que os públicos.
5. O modelo privado é máis caro, pois as empresas levan beneficio. Quén paga a diferenza? Nós, con máis impostos.
6. Privatizar a sanidade é o primeiro paso para instaurar o copago: pagará máis quen máis enfermo estea.

Desde o Bloque Nacionalista Galego animamos á sociedade marinense para que acuda masivamente a esta manifestación cidadá e exprese o seu rexeitamento a este proxecto de facer un hospital privado e de recorte de dereitos básicos e para que a Xunta retome o proxecto de ampliar Montecelo dado que é a única garantía factíbel de protexer o sistema sanitario público.

En Marín, a 14 de Abril do 2010.

Asdo: Celso Xavier Milleiro Sánchez
- Responsábel Local do BNG en Marín-